Bugüne değin değiştiremediysek birşeyleri, yaptıklarımız ya da yazdıklarımızla. Umut hala yazmadıklarımızda saklı. Eğer duyarlılığımızı yitirmediysek yarının kaygılarından, o zaman ışığı görebiliriz.

Sorgular mı ellerimiz bakarken aynadaki görüntülerine, sonra da hiç bir şey olmamış gibi kandırabilir mi kendilerini?Ve karıncayı dahi incitmedik demek, masumiyetimizin bir kanıtı olabilir mi ?Umutlarımız ve kaygılarımız;Sergi bu iki olgu karşısında bir durum tespiti yapar. Empati kurar ve sorgular.Bir anlamda iğneyi kendine batırır.