Anadolu'da köklü ve yaygın bir biçimde üretilen pişmiş toprak, dokuma ve cam bugün de el sanatlarımız deyince ilk akla gelenlerden. M.Ö. 6000-7000 yıllarına dek uzanan örneklerini günümüzde bile müzelerde kolayca görebiliyoruz.

Çivi yazılı Hitit tabletleri fırınlanmış kilden başka birşey değil. Yazı zamanla toprak tabletlerden bitki 'lif'lerinden yapılma kağıda geçiyor. Tekstilin ana malzemesi olan 'Lif'in paleolitik devirde daha insanlığın avcı-toplayıcı evresinde kullanıldığına dair deliller var. Ancak gerçek anlamda dokuma, keçe ve örme gibi tekniklerin tam gelişmiş olarak ilk örnekleri Orta Avrupada, insanlığın hayvan evcilleştirme ve tarımla uğraşıp yerleşik yaşama başladığı Yakın Doğuda Neolitik devirlerde ortaya çıkıyor. Geleneksel kap-kacak ve tuğla yapımı ile yaşama geçen seramik sanatı daha sonraları dekoratif çini ve porselen olarak da gelişiyor.19. yüzyılda endüstriyel üretimin gelişmesiyle bu malzemelerin seri üretime dönük örnekleri yaygınlaşıyor. El sanatlarına ilgi azalıyor. Çeşitli yapay malzeme üretiliyor. Fakat bir süre sonra estetik kaygıların doğması sonucu tasarım giderek önem kazanıyor. Peşpeşe sanat okulları açılıyor. Eski ve yeni malzemeler inceleniyor, deneysel arayışlara geçiliyor.20. yüzyılda plastik sanatlarda özgür ifade aracı olarak sınırsız malzeme kullanılmaya başlanırken toprak, cam ve lif gibi geleneksel malzeme de plastik sanatlar çerçevesinde yeniden yorumlanıyor.Toprak ve Lif 2000 başlıklı sergi sekiz sanatçımızın geçmişi binli yıllarla ölçülen malzemelere yaklaşarak ürettikleri seçkin yapıtlardan oluşuyor. Bu yüzden sergi tarihleri özellikle 2000'in başlangıcına denk getirildi. En iyi dileklerimizle!