Sessizliğin -bir şeyin yokluğundan türetilmiş tümdiğer kavramlar gibi- tek başına ele alınması güçtür.Algı dünyamızda sessizliği 'hiçbir sesin olmamasıhali' yerine 'iki ses arasındaki boşluk' olarakdeğerlendirmek bizim için tek çıkar yoldur.

Sesinyokluğunun sesi anlaşılır kılması -ve tersi- tüm diğerduyu alanlarımız için de geçerlidir: Işık ve karanlık,boşluk ve madde, hız ve hareketsizlik birbirlerinianlaşılır kılarak var ederler. Dolayısıyla aralarındaki denge dünyayı bizim için algılanabilir veyaşanır kılar.Oysa bugün yaşadığımız şehirlerde bu denge tek yönlübozulmuştur. Ses, hatta gürültü sessizliğe; betonyapılar boşluğa, şehir ışıkları gecenin yıldız ışığınagalip ilan edilmiştir. Belki biz şehirkalabalıklarının sonsuz huzursuzluğunun kaynağı budur.Çalışmamda bir denge unsuru olarak sessizliği elealdım ve tüm çağrışımlarıyla bir ormanın sessizliğiniyeniden yaratmayı amaçladım.Sergideki eserler ağırlıklı olarak porselen , kağıtlıve düşük pişirimli sırsız seramik malzeme kullanılarakhazırlanmıştır.